آن زمان

خوش آن زمان که دلم  تنگ ِ تنگ ِ  تنگ نبود

دل تو نیز چنین ســـنگ ِ ســـنگ ِ ســنگ نبود

"بلی" جواب تو بود، آن بلی درنگ نداشـــــت

و گفــتنِ " نه " ات ایــنگونه بی درنــگ نبود

بر آتشـــــــــــم تو نشــــاندی چنین وگرنه مرا

گمــان قهـــر نبـــود و زبــــان جـــنــگ نـبود

به   حضـــرت تو مرا زهــــر نوشـــدارو بود

به دوری تو مرا شــــهد جـــز شــــرنگ نبود

ز عنـــدلیــب شـــــنــیدم بـه بــانگ یکــرنگی

چه بودی ار به گلســـــــتان گـُل ِ دورنگ نبود

به من اگر نشدی عرصه در خراســـــان تنگ

مرا، به جان تو ســـوگند، جــا فرنگ نــــــبود

شـــــــدم فرنگی و دانی که پیـــــر صــنعان را

ز خوکبــانی در کوی عشــــــــــــق ننگ نبود

آصف فکرت- 19 شهریور 1385/ 10 سپتامبر 2006

اصل بهار

بهــــار زردی روی مـرا فـــزود، بیا

مرا چو سـبز پسندی، تو زود زود بیا

به هر چمن که تو آیی، گل و بهار آید

گل و بهــار و چمــن بود یا نبود، بیــا

تویی که اصل بهـاری و بی عنایت تو

نه من برم نه چمن از بهـــار سود، بیا

صــدای پای تو آهنـگ نم نم ِ بـــاران

نشـسته ام به رهت، تشـنۀ سـرود، بیا

بیا و هســـتی من بر فــروز با نگهی

که بی تو راه نفـس را گرفته دود، بیا

مرا به گردش چشمی بدان فراز کشان

نگویمت که تو بر خاکیـان فـــرود بیا

میازمای مرا بیش ازین به درد فراق

که در وفـای توام عشـق آزمود، بیـــا

یکم جنوری 2007/ 11 دی(جدی) 1385-آصف فکرت – شهر اتاوا

با دوست

*پرســــند کرا داری؟  ای دوســـــــت تو را دارم*

*گر بی کس و بی کویم، هم  پیـــــــش تو جا دارم*

*من خــوی تو را جویــــــم در بوی گلاب و گل *

*من بوی تو را ای دوســت از باد صبــــا دارم*

*گر باز کنم دل را صــــــــد مهر دمد بــــیرون*

*تا دل به کمنـــد توست در سینه ســـــــما دارم*

*بی پرده ســــــخن گویم خــاک ســــــر آن کویم*

*من این همه گر دارم از لطف شــــــــــما دارم*

*بر دیده ام ازخویشان گر خار نشست ای دوست*

*از خاک ســـــر کــــویت در دیده جـــــلا دارم*

*گویی چه هنــــر داری در  این همه دلـــجویـی*

*ای دوست مگو با کس، من مهـر گیــــــــــا دارم*

*مـــن ذرّه گکـــی خـُردم از دامـــن کـــازرگــــاه*

*از دولـــت آن خـاک است کاین مهر و صفا دارم*

*دور از هـــری و بلخـــم گر خامـُش و گر تلخـم*

*بر یاد نیســـــــــتان است گر شــــور و نوا دارم*

آصف فکرت -اتاوا – 16 فبروری

2007

گذشت

چگویمت که چسان بی تو روزگار گذشت

چنـان گذشـت که گـُل نامد و بهـار گذشـت

رمیـده آهوی من!  ســر به دامنــــم داری

شــنیده ای  که مرا رغبت شـکار گذشـت

دل فــســـرده ام امشــب شـــکفـتـنـی دارد

مگر که محمل جانان به لاله زار گذشـت

تو دسـت نازبه گیسـو کشـیدی و دل گفت

سـپیده بود و به زرّینه آبشــــــار گذشــت

زرشک روی تو نیم بهشت دوزخ  گشت

ز تاب حسن بدانسو چو یک شرارگذشت

همه نکویی ورزند و نیک اندیشــــــــــند

چو یاد دوست به بلخ و به نوبهـار گذشت

چو جان ِ شــیرین بود آنچه انتظار تو بود

مرا که عـمر به سختی در انتظـارگذشت

ز کار و بار من ای نازنین مپرس که بار

مراست زندگی و کار من ز کار گذشــت

چه گفت؟ گفت که این مرهم از کجا آمد؟

چو یاد لعــل لبـــت بر  دل فـگار  گذشت

غم نهان من و لطف آشـــکار شــــــــــما

گذشت، گر چه که پنهان و آشکار گذشت

آصف فکرت - 3 جنوری 2007

سخن دل

با تو می گویم و هم ازتو سخن می گویم

گر به   گل می نگرم  یا ز چمن می گویم

گرچه گویند جنون است تکــلّم  با خویش

من به سودای تو با خویش سخن می گویم

دوستان، گم شدم از خویش، بجوییــــد مرا

خودکجایم؟ که چنین" آه وطن!" می گویم

در پی توست دل خســــــــته که آرامگهم

هوس آباد ِ فرنگ است و ختن می گویـم

گهر اشک به دامن نفشـــــانم چه کنـــم ؟

پیش دل قصّۀ آن دشت و دمن می گویـــم

به که خاموش نشـــینیم که نو خاستــــگان

نپســـــندند که از یار ِ کهــــن می گویــــم

بو که امواج  ســـــلامم به حبـیــبان  ببرند

گرچه با آب  غـــم ِ موج شکن  می گویـم

15 دسمبر 2007 -آصف فکرت

گل انتظار

پیرامن چشــــــــمه یی که پا شوید

یــــاد وفـــاش، مهرگیا رویــــــــد

پـــــــای امیـــد گرچه زرفتن ماند

دل زآرزوش دست نمی شـــــــوید

صد بارســــربه سنگ شکست امّا

این ره به یــــــــاوه باز هــمی پوید

دل خیره ســــــرانه از دی و بهمن

ســـــر ســـــبزی نوبهار می جوید

شـــــــــاعر که دگر نه گفتنی دارد

در اندُه قــــــافیت نمی مــــــــــوید

بنشسته پشت شیـشه چنان هر روز

تنـــــــــها، گل انتظـــــــار می بوید

با برف که بی امان همــــــــی آید

افسانۀ عمر رفتـــــــــــه می گوید

آصف فکرت -18 فبروری 2008

سر میدان تو داریم

جان به قربان تــــــو داریــم، خدا می داند

دل به فــــــرمان تـــو داریــم، خدا می داند

اگــر آب جگــری هست و ســــوَیدای دلی

بهــــــــر مژگان تو داریــــم، خدا می داند

گفته ای خانه بجـــــز در دل ویران نکنی

خانه ویــــــران تو داریــــــم، خدا می داند

گر تبی هست به تن، یا تعبی هست به جان

دور از جـــــــــان تو داریــم،  خدا می داند

صبح امّیدی اگر هســـت، بدین موی سپید

از گریبــــــان تو داریــــــــــم، خدا می داند

سربه کف، قامت چوگان، دل خالی زهوس

سر میدان تو داریــــــــــــــــم، خدا می داند

بخدا جز تو نبیـــنــیم، بهر ســـــــــو نگریم

دیده حیران تو داریــــــــــــــم، خدا می داند

گر به گلزار سخن طوطی شکّرشـــکنـــــیم

شکرستان تو داریــــــــــــــــم، خدا می داند 

اتاوا – 23 جنوری 2008 آصف فکرت

بهارکده

زبهـــر ســـوختـن آمــاده ام چـــــــو خارکده

تبســّمی کـن و بنــــــــگــر مــرا بهــــار کده

تو پای  شـُستی و زین بعد چشـمه سـاران را

ســــــــزد که نـــام گـذارند خوشـــــگوارکده

چنـین که وصف رخ دوست نُقل محفل ماست

شــــگفت نیست شــــبـــــستان شود هزارکده

چه گویمــت که فراقـــــت چه کرد با دل من

قــــرار گاه مرا ســـــــاخت بیقـــــــرار کــده

به بوســـتان شدم و بی قدِ تو سروســـــــتان

هــــــراســناک تـــــر آمد مـــــــرا ز دارکده

ســـــرم به صحبت دیوانگــــــان وادی عشق

چو هســــت گرم، چه کارم به هـوشـیارکده؟

گـــره ز کار به دانشـــگهـــــم که بگشــــاید

که ساخت گردش چشم تواش خمــــــــارکده

نیـــــامدی و مرا بی تو روزگار گذشــــــت

جهـــــان به دیدۀ فکرت شد انتظـــــــــارکده 

11 فبروری 2008 – آصف فکرت

آفتابکده

چنین که دیده مرا بی تو شـــــد حبابــکده

مگـــر جمـــال تواش ســــازد آفتابــــکده

کسی که یاد تواش در دلســـــت آگاهست

زگنجهــــــا که نهــانست در خرابـــــکده

چنین که عکس خیالت برآب دیده نشست

شگفت نیست که دامن شـــــــود گلابکده

به هررگم که نهی دست از تو آهنگیست

وجود من به هوای تو شــــــد ربابـــکده

به کام توفان یــــاد تـو بخشــــــد آرامش

مرا که باغ بهشت اســـت اضطرابـــکده

مگـر ز چشم تو گفتند نکتـه ای  مســـتان

که بوی خـُلد همی آید از شرابــــــــکده

گذشـــت عمر و ندیــدیم آنچه می دیدیــم

چنــــین گذشت بــر آواره درسرابـــــکده

اتاوا، 26 اکتوبر 2007 -آصف فکرت