قصیده میلادیّۀ حضرت رضا از ملک الشّعراء خلیلی

نزدیک به پنجاه سال پیش، به سالشمار هجری قمری، روانشاد استاد خلیل الله خلیلی، ملک الشعراء افغانستان، در محفل جشن زادروز فرخندۀ حضرت رضا (ع) در سالن تشریفات آستان قدس، شرکت نموده و این قصیده را در حضور ادیبان و عالمان خراسان خوانده و مورد ستایش و تحسین آنان قرارگرفته است. البته به حساب خورشیدی،چنانکه در حاشیۀ دیوان استاد خلیلی یادشده، این روز  در آن سال برابر با 7 ثور/اردیبهشت 1340 بوده است.

فرخنده کشوری که تویی شهــریار آن

آســـوده مردمی که تویی غمگسـار آن

گلزار شـــرق را نبود تا ابد خــــــزان

ای رحمــت خدا، چو تویی نوبهـــار آن

رخشنده خاتمیست درانگشت مرتضی

نازد به نـــــــام تـــــــو گهر آبــدار آن

راه حرم کجاست که سرگشتگان شوق

آورده اند جان به لب از انتظـــــــار آن

لیلای عشق را شده عمریســت ناقه پی

کو مـــیر کاروان که کشـــــاند مهار آن

مغلوب فتنه گشته کنون وضع روزگار

راه نجـات بستـه شـد از هر کنـــــار آن

چون کشتی شکسـته در امواج حادثات

گه خم شود یمـین وی و گه یســـار آن

یک پرتو امید نبـینم ز هیچ ســــــــــو

در روزهــای تـیره و شبهـــای تار آن

جز مشعل خدای که این کشتی خطــیر

زین بحر فتـــنه زای برد بر کنـار آن

در دسـت دوسـتان خدا مشعل حقــست

روشن کنند بهر بشـــــر رهگــذار آن

شادم زبخت خویش کازین آستان برم

امروز بر جبــین ارادت غبــــــار آن

تبریک عیــد مولد فرزند مصطــــفی

تـا روز حشــر بس بودم افتخــــار آن

همســایگان کوی رضایــــــیم ای خدا

رحمی نمــا بما به طفــــــیل جوار آن

از ما درود بــاد به این مرجع امـــــید

تا هست چرخ و گردش لیل و نهارآن

تا آفتاب بوســــــه زند صبح بر درش

تا اختران کنند شــــــــــبانگه نثار آن

از خوشامد کارها، یا حسن تصادف، امشب، نگارنده دیوان استادرا به مناسبتی تورّق داشت، که به این قصیده برخورد. خوش است که در چنین فرصتی که همزمان با زاد روز فرخندۀ شخصیت والاییست که مولانا نورالدین عبدالرحمن جامی هروی از حضرتش چنین یاد کرده:

علی بن موسی الرضــــــا کز خدایش

رضا شد لقب، چون رضا بودش آیین

خوانندگان این صفحه نیز، به امید شادی روان شاعر، از قرائت این قصیده بهره ور گردند.

10 نومبر 2008 /برابر  11ذى القعدة 1429/11 آبانماه(عقرب) 1387

شهر اتاوا

آصف فکرت