| fekrat.kateban.com , Asef Fekrat articles in memorize of literati and scholars. | |||
|
|||
|
|
|
|
نسخه قابل چاپ
شکست دل گفتـمش: دل به تمنـّـــای تو بســـــــیار شکست گفت: دلبستگی ای دوست چنین است که هست دل اگـــر نشکـــــند، آن دل نبود، ســــنگ بود آندم این پارۀ گل لایق دل شـــــد که شـــکست گفتم آری ولـــی ای کاش صـــدایی می داشت بی صدا می شکند دل گله گر هست این است گفت: این نکـته شــــــــــــنیدیم، به تقلید مگوی جای تقلید، توخود وصف کن آن نقش که بست غزل نغــــز تو فــــریاد شکـــــست دل توست خوش صدایی که چو برخاست به دلها بنشست گفتم: آری بشکـــــن دل که نکو می شکـــــنی شکر افشانیت آن را که شکــــستی پیـــوست گـفت با خــــــنده که فریاد دلت کو فکرت ؟ غزلی برخوان، گر تازه ســـرودی زین دست اتاوا، 31 جنوری 2008 آصف فکرت
نامۀ اردیبهشت از دفتـــــر طبیعـــت، بگشـــــوده انــــــد بابی اردیبهشــــت دارد، بگشــــودنـــــــی کتـــــابی ای دوست از لب رود، لطف بهـــــــار دریاب هرجلوۀ طبیعـــــــــت، دارد چنین خطــــــــابی خوش باش و غصّه ها را، برآب ده ازآن پیش کاین قصّه ها نباشــــــــــــند، جز جلوۀ سرابی در گوش جـــانت آرد، بانگ و خروش امواج گـه مژدۀ ســــــروشی، گه نغمۀ ربـــــــــــابی گه می شود زمســــــــتی، موجی سوار موجی گه می رود خرامــــــــــــان، آبی به روی آبی بر روی سبزه بینی، از لاله های ســــــیراب تابنده تر ز خورشـــــــــــــید، هرسوی آفتابی تک بیتهای شـــــیرین، از شــــــاخسار بشـنو شعـــری که هرزبان را، دلکش دهد جــوابی شعـــــــری که نــاز دارد، آهنگ و راز دارد از دستگاه هستی، ســـــــــــازی و آب و تابی صاحــــبدلان عاشق، از خورد و نوش فارغ هم مست بی شـــــرابی، هم ســــیر بی کبابی هرکس گرفته کـُنجی، ســـرخوش کنار گنجی کنجی نه در ســــــرایی، گنجی نه در خـرابی کنجـــی ز بوســــتانی، گنجی ز دوستـــــــانی بــی زحمــتی و خرجی بی رنج و بی عذابی گاهی نگـــاهی از دور، دل را نشـــــانه گیرد گــــویی ز کهکــــــــــشانی آید فـرو شهابی یار قدیـــــــــم یاد یار قدیـــــــــــــــــم کـــرده گه زین طرف درنـــگی گه زان طرف شتابی این معجز بهــــــــاراست هرســـوی گر ببینی زالی که گشـــته حوری شیخی که گشته شابی گه نم نمی زباران خوشــــــــــبو کند هــوا را چون دلبــران که پاشـــــــند بر بیدلان گلابی بیدار خوشــتر امروز ای دوســـتان که ما را در انتظـــار باشــــــــــد، دور و دراز، خوابی اتاوا، چهارم می 2008 آصف فکرت ----- افسانۀ زندگی آنچــنان سـوزم که روشن باشد از من خانه ها گــرد من خوبان ازآن گــردند چون پروانه ها گــرچه بر افســــانه های زندگی دل بســته ایم خـُفت بایــد پیـش ازآن کآخر شوند افســانه ها زندگی شـــیرین بوَد لیکن چو پیری دررســــد می خلـــد بر دل تورا چون خــارها ریحانه ها در ره ما بی سبــب دام اجل گـــسترده نیـــست چیده ایم ای دوست بیش ازقســمت خود دانه ها گرچه آزادی خوشست امّا خوش آنعهدی که بود از کهــن پیوندهــــــــــــــا بر پای دل زولانه ها روزگار آویــــزۀ گردن کنــــــــــد خرمُهره اش آنکه آســـــان یابد و از کف دهد دُردانـــــــه ها نعرۀ دیوانه ها بشــــــــنیده ای، نشــــــــنیده ای شــــــــــیون زنجیرها از زحمت دیوانـــــــه ها هست تدبیری اگر پیمـــــــــــــانه پُر گردد زمی عمر را تدبیــــــــــر کو؟ گر پُر شود پیمانه هـــا گرچه سرگرم تمیز از خود و بیـــگانه ایـــــــــم خانۀ خویشان پُر است امروز از بیگانه هــــــــا ناتوانی بین که بــــــاید بود ممـــــنــــــون اجــل بس که سـنگین است بار زندگی بر شــــــانه ها کاش فکرت پرکشـــــــــــیدی زودتر زین آشیان تا نمی دیدی تهی از دوســتان کاشـــــــــــانه ها اتاوا، 30 اپریل 2008- آصف فکرت
ارسال شده توسط محمد آصف فكرت در تاريخ دوشنبه 20 اسفند 1386 ساعت 5:18 بعدازظهر (نظر بدهید) لینک ثابت این یادداشت:
|
RSS Feeds
سه غزل | fekrat.kateban.com -- copyright: 2006 © -- Powered by kateban.com |